Jerzy Wróblewski

Ur. 5 września 1926 w Wilnie, zm. 31 maja 1990 w Cransgamont (Szwajcaria)

Specjalność naukowa:

prawo, teoria prawa, metodologia prawa, etyka.

Członek korespondent PAN od 1983 roku.

Stopień naukowy doktora otrzymał w 1949 roku, tytuł profesora – w 1970 roku.

Najważniejsze opublikowane prace:
  1. Krytyka normatywistycznej teorii prawa i państwa Hansa Kelsena, 1955.
  2. Zagadnienia teorii wykładni prawa ludowego, 1959.
  3. Sądowe stosowanie prawa, 1972, 1988.
  4. Wartości a decyzja sądowa, 1973.
  5. Wstęp do prawoznawstwa, 1977.
  6. Teoria racjonalnego tworzenia prawa, 1985.
  7. Zasady tworzenia prawa, 1989.
  8. Rozumienie prawa i jego wykładnia, 1990.
Funkcje w strukturach PAN:

Członek Komitetu Nauk Prawnych PAN.

Inne rodzaje działalności:
  1. Kierownik Katedry i Zakładu Teorii Państwa i Prawa Uniwersytetu Łódzkiego.
  2. Sędzia Trybunału Stanu (1982-1990).
  3. Sekretarz generalny Łódzkiego Towarzystwa Naukowego.
  4. Członek Fińskiej Akademii Nauk.
  5. Rektor Uniwersytetu Łódzkiego (1981–1984); prorektor UŁ (1965–1968).
  6. Prodziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego (1953-1955 i 1958-1962); dziekan tego Wydziału (1955–1956 i 1962–1964).
  7. Przewodniczący Komisji ds. Przygotowania Projektu Ustawy o Szkolnictwie Wyższym (1988-1990).
  8. Przewodniczący Komisji Oświaty i Nauki Prez. Rady Narodowej m. Łodzi (1954-1957)
Nagrody, wyróżnienia i odznaczenia, m.in.:
  1. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1959).
  2. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1974).
  3. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1981).
  4. Doktor honoris causa Uniwersytetu w Turku (1986) i Kraju Basków w Bilbao (1988).
  5. Order Palm Akademickich Republiki Francuskiej (1984).